Wojewódzki Szpital Zakaźny w Warszawie

Historia

 

Historia - Zakazny.plPrymitywne warunki lokalowe, niedostateczna ilość łóżek i brak kredytów na budowę szpitala zmuszają Zarząd Miejski do dalszej rozbudowy i unowocześnienia szpitala przy Wolskiej. W roku 1929 zakończono budowę pierwszej części programu, a druga część nie doczekała się realizacji. Projekt wykonał i nadzorował inż. arch. Władysław Borawski, tworząc budynki o wysokiej wartości architektonicznej i funkcjonalnej. Dnia 21 sierpnia 1925 roku uchwałą nr 2766 Magistrat m. st. Warszawy zatwierdził program przebudowy i rozbudowy Szpitala Zakaźnego .

 

 

Program ten przewidywał:

  • zburzenie drewnianego pawilonu róży (45 łóżek),
  • wybudowanie pawilonu centralnego (212 łóżek),
  • wybudowanie nowej kuchni centralnej,
  • wybudowanie kotłowni wysokiego ciśnienia.

Historia - Zakazny.plW dalszym etapie program przewidywał budowę: pralni, szwalni, pracowni anatomo­pato­logicznej i kostnicy, budynku administracyjnego, oddziału chorych I oraz przebudowę kaplicy. Obok pięknego pawilonu chorych stanęła wyjątkowo dobrze rozplanowana kuchnia , która dziś jeszcze może być wzorem rozwiązania funkcjonalnego. Po tej rozbudowie Miejski Szpital Zakaźny miał 584 łóżka w dwóch wielopiętrowych i czterech parterowych pawilonach oraz pełne nowoczesne zaplecze diagnostyczne i gospodarcze. Podniósł się poziom opieki nad chorymi i polepszyły się znacznie warunki opieki nad chorymi i warunki pracy.

 

W latach 1930-1931 lekarzem naczelnym Szpitala Zakaźnego był dr med. Konrad Orzechowski. Po przejściu doktora Orzechowskiego na stanowisko Dyrektora Wydziału Szpitalnictwa, Zarząd Miejski mianował w 1931 roku dyrektorem Ignacego Romana Szpikowskiego. Szpital w tym okresie posiadał 16 oddziałów rozmieszczonych w 4 budynkach parterowych mających 60 łóżek, jednym budynku trójkondygnacyjnym centralnym (300 łóżek), jednym budynku trójkondygnacyjnym centralnym (240 łóżek). Razem liczył 600 łóżek, w tym 586 łóżek III klasy, 10 łóżek II klasy oraz 4 łóżka I klasy.

Zaplecze diagnostyczne i gospodarcze stanowiły:

  • Pracownia chemiczno-bakteriologiczna
  • Podręczne pracownie chemiczno-bakteriologiczne w oddziałach
  • Pracownia rentgenologiczna
  • Sala operacyjna
  • Apteka Centralna
  • Oddział dezynfekcyjny
  • Łazienki w oddziałach
  • Kostnica
  • Sala sekcyjna
  • Biblioteka naukowa
  • Kotłownia centralna
  • Kuchnia parowa
  • Pralnia parowa
  • Chłodnia z wytwórnią lodu
  • Składy żywności
  • Skład bielizny
  • Garaż
  • Waga wozowa
  • Kąpielisko dla personelu
  • Centrala telefoniczna
  • Kancelaria administracyjna
  • Kaplica przedpogrzebowa
  • Kaplica dla personelu
  • Mieszkania sióstr miłosierdzia i personelu

 

Narastające potrzeby lecznictwa zakaźnego spowodowały stopniowo rozbudowę szpitala od 50 łóżek z roku 1882 do 600 w roku 1939, a po zburzeniu w 1944 roku od 300 w roku 1948 do 500 łóżek w roku 1952.